Header

شهیار قنبری

شهیار قنبری – Shahyar Ghanbari

شهیار قنبری (زاده ۶ مرداد ۱۳۲۹ خورشیدی در تهران)، شاعر، ترانه‌سرا، آهنگساز، نمایش‌نامه‌نویس، مجری تلویزیونی و رادیویی، فیلم‌ساز، روزنامه‌نگار، برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون و آوازخوان ایرانی و فرزند حمید قنبری دوبلور مشهور است.

 

زندگی:

شهیار قنبری ششم مرداد سال ۱۳۲۹ در خانواده‌ای اهل هنر در تهران به دنیا آمد.

کار ادبی را از نوجوانی آغاز کرد و در آن زمان برای نشریه اطلاعات کودکان داستان کوتاه می‌نوشت، گاه شعر نیز می‌سرود.

سپس برای ادامه تحصیل به لندن رفت و در میانهٔ دههٔ ۶۰ میلادی به ایران بازگشت.

 

پیش از انقلاب

شهیار پس از بازگشت به ایران سرودن ترانه را بر خلاف خواست پدر – که معتقد بود هنرمندان در جامعهٔ ایران سرنوشت درخشانی ندارند و می‌خواست پسرش آرشیتکت شود – آغاز کرد.

نخستین ترانه او «دیگه اشکم واسه من ناز می‌کنه» بود با آهنگی از اسفندیار منفرد زاده و دیگری «ستاره آی ستاره» با آهنگی از پرویز اتابکی که هر دو با صدای گوگوش منتشر شدند.

ستاره آی ستاره اولین ترانهٔ او بود که در برنامه «شما و رادیو» صبح جمعه پخش شد.

به شهادت شاعرانی نظیر اردلان سرفراز، شهیار قنبری با ترانه قصه دو ماهی با آهنگسازی بابک افشار به دلیل نوآوری در واژه و مضمون، سرآغاز ترانه نوین فارسی و ترانه مدرن ایران است و او را ترانه سرای نوین ایران زمین می‌نامند.

والبته این نکته نیاز به تجمیع اکثر کاروزان ترانهٔ نوین دارد همچون زویازاکاریان و تورج نگهبان و مسعود امینی و ترانه سریان هم عصر دیگر این ترانه سرا (برای مثال زویا زاکاریان بارها در مصاحبه‌هایش به شکلی تلویحی ترانهٔ قصهٔ وفااثر ایرج جنتی عطایی را سر آغاز ترانهٔ نوین فارسی دانسته است) خود شهیار قنبری در این باره می‌گوید: “قصهٔ دو ماهی میلاد من است. بند ناف ترانه من این چنین بریده می‌شود…”.

همکاری شهیار و واروژان در حقیقت شروع دوران دیگری از زندگی هنری وی است.

نخستین ترانه این دو با عنوان بوی خوب گندم با اجرای داریوش خواننده معترض ایرانی باعث شد تا خواننده و شاعر هر دو به زندان بیفتند.

شهیار قنبری در این باره می‌گوید: “راستی ما چرا آنجا بودیم؟ ما که فقط ترانه می‌نوشتیم و تو (واروژان) را داشتیم و دریای صداهای خوش‌رنگ را و شاعر می‌گوید از رفیق دلتنگی‌ها و تشنگی‌ها: امروز که بی تو، بر ما هزار سال گذشته است، حتی نمی‌توانم از سنگینی این غیبت بزرگ بنویسم.

واژه‌ها، نیروی موسیقی را کم دارند. واژه‌های من تو را کم دارند، واروژانِ من.. ! مرد سازها و آوازها.. ! و شاعر به قله‌هایی بلندتر می‌رسد با: اگه بمونی- قصهٔ بره و گرگ- حرف – نفس – هجرت – جمعه – مرد تنها – هفته خاکستری – کودکانه – آوار – نجواها – بوی خوب گندم – نفرین نامه – همیشه غایب – سقوط – نماز – نون و پنیر و سبزی – امان از… و چندصد ترانهٔ ناب دیگر.”

 

شهیار قنبری

 

پس از انقلاب

طی سال‌های بعد از انقلاب شهیار با هنرمندان مشهوری نظیر لیلا فروهر، حسن شماعی زاده، مارتیک، ابی، داریوش، بیژن مرتضوی، سیاوش قمیشی، امید سلطانی، شهره، نوش‌آفرین، منصور، مهرداد آسمانی و … همکاری کرد.

وی هم اکنون در جنوب کالیفرنیا زندگی می‌کند.

 

آثار:

کتاب ها

  • درخت بی‌زمین ۱۹۹۱(نخستین دفتر شعر من)
  • دریا در من ۱۹۹۵ (گزینهٔ ترانه‌ها ۱۹۹۵–۱۹۶۹)
  • بنویس، ساعت پاکنویس

 

آلبوم ها

  • یک دهان آواز سرخ ۱۹۷۹
  • اگر همه شاعر بودند یا «پیشمرگانه‌ها» ۱۹۸۱
  • صدای درخت بی‌زمین ۱۹۹۱
  • قدغن ۱۹۹۲
  • سفرنامه ۱۹۹۴
  • برهنگی ۱۹۹۸
  • قدغن + ۱۹۹۹
  • دوستت دارم‌ها ۲۰۰۱
  • ۲۰۰۳ Rewind me in Paris
  • نو نفس ۲۰۱۰ / آلبومک /
  • دلچسبیده‌ها ۲۰۱۱
  • غزلصدا ۲۰۱۶

با دیگران:

  • شناسنامه ۱(شعر خوانی و دکلمه شهیار قنبری- صدا: گوگوش)
  • شناسنامه ۲(شعر خوانی و دکلمه شهیار قنبری- صدا: گوگوش)

 

فیلم ها

  • چهره آشنا کارگردانی حسن خردمند
  • خانه خراب نصرت کریمی
  • شام آخر به کارگردانی و نویسندگی شهیار
  • پاییز ایستگاهِ آخر یک فیلم موزیکال تلویزیونی در دوبخش به نویسندگی و کارگردانی شهیار، نخستین تجربه سوررئالیستی شهیار

Artist Podcasts

0

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *